Maiteren txokoa

"Pobrezia indarkeriaren erarik txarrena da" Mahatma Gandhi. (1869-1948)

Atzo, urtarrilak 30ean Gandhiren heriotza ospatzen zen mundu osoan, guziok ezagutzen dugun pertsonaia baita, eta goiko esaldia bezalako perlak utzi zizkigun. Elkarbizitza sano batean sinesten zuen pertsona zen Gandhi, bere inguruko injustiziek, gizartean konpromezuak hartzera bultzatu zioten eta gogor eutsi zion bere printzipioei. 

Nahiz eta mundu guztiak begirunea izan, oraindik ere bere ametsak betetzeko zenbat lan dagoen egiteko. Zein politak diren hitzak baina zeinen antzuak hitz soiletan geratzen badira!

Bakearen astea ospatzen ari omen gara, noiz ospatuko ote dugu benetako bakea lortu izanaren eguna! Beharbada gure ingurukoez pixka bat gehiago arduratzen hasten garen egunean, egun horretara iristeko bidean ttirriki-ttarraka hasiko gara.  

Orain gutxi jakin dut zer esan nahi duen hitz honek, sanskritoan borobila omen da…baina ez da izena atentzioa deitu didana, mandalek duten eraginak baizik. Beharbada modan jartzen ariko da, edo kasualitate hutsez iritsi da nire begi-belarrietara, baina mandalak egitea eta margotzea erlaxatzeko ezinhobea omen da!! Egia esan, azalpenak irakurtzea Freud-en psikoanalisian murgiltzearen parekoa da, eskola honetan sinesten duen jendea ziur nago mandalak egiten jo eta su aritzen dela, jajajaj Hala ere, jatorri budista omen du.

Ea azalpen garbia ematen dudan:kontua da mandalek perfekzio moduko bat islatzen dutela eta oreka pertsonala lortzen laguntzen dute. Ikuspegi espiritual batetik, mandalak orekaren energia gunea dira eta arima eta gorputza garbitzen laguntzen dute. Esan bezala, jatorria ekialdean baldin badauka ere, Europa aldera Jung-ek ekarri zuen, bera hasi baitzen terapia modura erabiltzen. Freud-en laguna zen gizon hau eta bera bezala, psikoanalista, baina haserretu egin ziren momentu jakin batean eta orduan, bolada txar batean murgildurik zegoela ekin zion mandalak egiteari. Irudi hauetan gure osotasuna islatzen omen da, alde kontzientea eta inkontzientea.

Hau da hau kontu pila!! nik egia esan nire ikasleekin erabiltzeko asmoa daukat, ez erabiltzen dituzten koloreak eta formak interpretatzen hasteko (horretarako ez bainago batere jantzia!!), erlajazio estrategia bezala, eskaintza interesgarria iruditzen baizait…batez ere, eguraldi txar hauek egiten dituen garaian!! jajajaja

"Enekok Idoiari harrituta begiratuz, bakarren bat adarra jotzen ari zitzaiela pentsatu zuen. Idoia ordea irrifartsu zegoen. Bera jadanik ulertzen hasia zegoen. Ez zen hasieran bezain goibel ageri. Aldaketa honek jokoarekin jarraitzera animatu zuen Eneko.

Mezuaren azpian atzealdean irakurtzen jarraitzeko adieraziz gezi bat zegoen. Honela irakur zitekeen:

Ibaia jarraituz Ekialderuntz abiatu zaitez.

Borda bat aurkituko duzu. Barruan baldosarik

zaharrenaren azpian dagoen hutsunean altxorra aurkitu duzu.

Hiruzpalau ordu oinez ibili eta gero, lortu zuten azkeni borda aurkitzea. Honela zioen esaera bat agertzen zen atearen goialdean idatzirik:

BIZITZEN DAKIENA ZORIONTSU DA

Idoia eta Eneko barrura sartu ziren. Eta baldosarik zaharrenaren azpian zegoen hutsunean aurkitu zuten "altxorra". Altxorra liburu zahar bat zen, eta horrela hasten zen:

Altxor honen edukia

Ez da dirua

Ez dira bitxiak

Ez bestelako gauzak

Ez du ezer erosteko balio

Hori baino baliotsuagoa da,

zoriontsu izateko balio dakizuke.

Zugan dagoen altxorra aurkitzeko.

Bene-benetan nahi duenak "horrek bakarrik" eskuratuko du altxorra."

Horrela bukatzen da ipuina, ikasleekin lantzeko programa baten lehenengo unitatea, alegia. Ondoren altxor hori bilatu ahal izateko teknikak lantzea proposatzen da: autokontzeptua, beldurrei aurre egitea, arazoak gainditzea, ikastearen etekina, adiskidetasuna, gurasoekin harremanak…interesgarria benetan!! Liburu zaharrak dioena, beraz, erabat erakargarria izan daiteke baina era berean zaila eta arriskutsua!!

Zer behar dugu? Ezer askorik ez. Batez ere gugan altxor bat dagoela sinistea!

"Eneko, sobrea irekitzean, barruan beste bat zegoela ohartu zen, honela zioen:

    Ehun pausu aurrerago, iturri bat ikusiko duzu

    Iturriaren goialdean zulo txiki bat duen harkaitz zuri bat dago,

    bertan mezu bat aurkituko duzu.

Pozaren pozez Eneko eta Idoia iturri bila hasi ziren. Esanda bezela laister zeuden iturria eta harkaitz zuriaren aurrean. Begiratu ondoren zuloan larruzko poltsatxo baten barruan honako mezu hau zegoen idatzirik:

    Zorionak! Ondorengo esaera ulertzeko gai baldin bazara

    altxorra aurkituko duzu: Gauza askoren jabe dena ez da horrengatik zoriontsuago.

    Zoriontsua da, gutxi izanik bizitzari etekin handia ateratzen dakiena"

Zenbaitentzat horrelako istorioak pijada hutsak dira eta nik errespetatzen dut iritzia baina, nire ustez, ez gara gauza horrelako hausnarketetara iristeko, egunerokotasunak harrapatuak gaituelako eta gizarteak ezartzen duen presioak kontrako mezua bidaltzen digulako etengabe. Gaztetxoekin lan egitean, horrelako istorioak erabiltzeak lana asko errazten du, ikastetxeek gero eta esparru zabalagoa betetzen baitugu haien hezkuntza prozesuan.

Azken atala hurbil dago! 

Eneko eta Idoiak zer aurkitu ote zuten kutxa barruan?

"Enekok ireki zuen kutxa eta sobre bat zegoela ohartu zen, honela zioen:

                 Kutxa hau aurkitzen duenak

            altxorrik garrantzitsuena aurkituko du"

Ze altxorrez hitz egiten ote du? Zein da gure bizitzako altxorrik ederrena? Norberarentzat ezberdina ote da, edo denek dugu altxor berdina? Zoriontasuna ahalbideratzen duena ote da?

Ea nola jarraitzen duen Eneko eta Idoiaren abentura misteriotsuak (uuuuuhhhhh, jajajajajja)

Ondo izan
 

Lehen ere aipatu izan dut nire lanak egunerokotasunerako "lekzio" bikainak eskaintzen dizkidala. Ikasle ezberdinekin harremanak izatea oso aberasgarria delako alde batetik, baina baita beraiekin lan egiteko prestatu behar dudan materiala aztertzean aurkitzen ditudan altxorrengatik.

Hurrengo egunetan, ipuin bat kontatzen joango naiz, benetan interesgarria iruditu baitzait. Liburu zahar bati buruzkoa da kontakizuna eta "altxorra" izena du:

"Eneko besteetan baino beranduago jeiki zen, jai eguna zen eta. Leihotik begiratu eta izagarri eguraldi ederra zegoela ikusi zuen. Eguzkia nagusi zen zeruan eta mendian zehar ibiltzeko aukera aparta izan zitekeela pentsatu zuen. Idoia, bere lagunarekin, ados jarri eta biak abiatu ziren.

Mendia isiltasunak hartuta zegoen, noizean behin bakarrik txori baten abesti edota animali baten mugimendua entzuten zen.

Idoiak bidean ez zuen hitz erdirik esaten, goibel zegoela zirudien. Zerbait gertatzen zitzaion. Eneko kezkati zegoen bere lagun mina horrela ikustean.

Luzaroan ibili eta gero, harkaitz baten aldamenean eseri ziren biak. Enekok, goibeltasunaren arrazoia galdetu nahi zion une berean, zuhaitz baten enborrean kutxa txiki bat zegoela ohartu zen. Enekok eta Idoiak elkarri harrituta begiratu zioten. Ipuinetan bezala, aurkikuntza magikoa iruditu zitzaien."

Zer egongo ote da kutxa barruan?

Gabonen inguruko festa hauek guztiak eta data hauetan bisita egiten diguten pertsonaiak denok pozik egotera bultzatzen gaituztela dirudi. Gizartea islatzen duen ibaian ur partikula bat gara gutako bakoitza eta ezin dugu aldapan goraka joan, derrigor behera egin behar dugu. Baina zer gertatzen da egoerak goraka joatera bultzatzen bazaitu? nahiz eta azkenan, inertziaz behera jarraitu, onartu beharra dago…

Eta zerk eragiten du goraka joateko gogoa? egunero telebistako albisteak ikusteak, inguruko jendearen egoerak, gizartean nagusi diren baloreak…zein injustua den eskolara joan eta lagunak oparien zerrenda amaiezina errezitatzen duten bitartean, zuk olentzeroz mozorrotutako amak ekarritako panpina aipatzea. Eta ze gogorra den hipotekarekin leporaino dagoen bikote gazte batentzat bere semeak egunero telebistan ikusten dituen jostailuak amesten dituela ikustea eta hala ere, ezingo dutela horiek oparitzera iritsi jakitea.

Bizitza batzuetan injustua dela esaten da baina kasu honetan gizartea da injustua, oso injustua gainera!! 

 Justizia eta Pakea izenpean iristen zait hilabetekaria nire helbide elektronikora. Aitortu behar dut askotan, perezaren ondorioz, kasu gehiegi egin gabe borratzen ditudala baina oraingo honetan ez…oso poesia ederra bidali digute eta pena merezi du denbora tartea eskaintzea, ongi aztertzeko. Bitoriano Gandiagaren hitz hauek urte hasiera honetan esanahi berezia daukate gure herriaren kasuan, hitzetan bakarrik geratuko ote da?

                                    Ez da nahikoa zure bakea

ez da nahikoa nirea.

Ez da nahikoa nire bakea

ez da nahikoa zurea.

Elkar ditzagun geure bakeok

banan ditugun bakeak,

elkar ditzagun partidu eta

siglen arteko aleak,

merezi du-ta bake guztiez

bake-ore bat ontzeak,

bake-ore ta bake bereko

ogi beretik jateak,

bakeen bakeaz ase ditzagun

bake egarri-goseak.

 Bittoriano Gandiaga