Kontua da,nik badudala iritzi bat udako pelikulen inguruan: normalki argumentu sinple xamarra izaten dute, gehegi pentsarazi gabe, tarte lasai bat pasarazten dute baina hor geratzen da…finean, ez dut uste nire pelikula gustukoenak udan ikusi ditudanik!! baina atzokoan, Kun Fu Panda ikustean, bertako pertsonaia baten esaldiek atentzioa deitu zidaten, batez ere batek. Txinan girotua egonik, bertako monje budisten estiloa zuen dortokak eta hona hemen aipatu dudan esaldia, hausnarazteko modukoa:

"Iragana historia da, etorkizuna misterio bat baina oraina oparia da", hau gazteleraz politagoa geratzen da horrela: "El pasado es historia, el futuro un misterio pero el presente es un regalo y por eso lo llaman así"

Kontziente naiz gaur egun futbola negozioa dela batez ere, eta jokalari batzuk erregeen pare bizi direla eta hori dena oso injustua dela…eta erabat ados nago. Baina futbolaren esentzia gaur egungo festa mediatiko horretatik kanpo geratzen da benetan bizi dugunontzat, hau da, talde baten jarraitzaile izateak sorrarazten dizkizun sentimenduak zirko guztitik aparte daude.

Nik garbi daukat nire taldea Zarautz dela, eta ondoren erreala. Horregatik, talde hauen ibilbidea negatiboa izateak umorean eragin zuzena izan ohi du eta hori bizi ez duenak harriturik esaten du ea eroturik gauden…futbola bakarrik dela!! eta ziuraski egia da…baina gizakia horrelakoa da…jajajaj

Honekin guztiarekin atzoko errealaren partidura iritsi nahi dut…amaierarako bost minutu falta zirela lehen mailako taldea ginela behin eta berriz errepikatzen zuten telebistan baina esperientzia positibo edo alai gutxi izan ditugu azken aldian, eta hori dela eta, konfiantza gutxi neukan, edo beldur gehiegi…eta jokalariei ere antzeko zerbait gertatu zitzaiela uste dut, galdu zuten bezala galtzeak ez baitauka beste azalpenik!!! kontua da, bost minututan emozio saltsa ederra bizi izan genuela jarraitzaileok eta orain aste honetan burua beste mila istoriotan izanda ere, datorren astebukaeran tentsioz bizi beharko dugu azken partidua.

Eta honek ez dauka zerikusirik futbola negozio izatearekin, ez da futbolariak izar gisa ikustearen ondorio…futbola bizi dugunok horrela sentitzen dugu eta hori da azalpen bakarra. 

Hona hemen bada…

 "Había una vez un campesino chino, muy pobre, pero sabio, que trabajaba la tierra duramente con su hijo.

Un día el hijo le dijo:

-¡Padre, qué desgracia, se nos ha ido el caballo!

-¿Por qué lo llamas desgracia?- Respondió el padre- veremos lo  que trae el tiempo.

A los pocos días, el caballo regresó acompañado de una preciosa yegua salvaje.

- ¡Padre, que suerte!- exclamó el muchacho- nuestro caballo ha traido otro caballo más.

-¿Por qué le llamas suerte?- repuso el padre- veamos qué nos trae el tiempo.

Unos días después, el muchacho quiso montar el caballo nuevo, y éste, no acostumbrado a un jinete, se encabritó y lo arrojó fuertemente al suelo. El muchacho se quebró una pierna.

- ¡Padre, qué desgracia!- dijo él- ¡me he quebrado la pierna!

Y el padre retomando su experiencia y sabiduría sentenció:

- ¿Por qué lo llamas desgracia? ¡Veamos qué trae el tiempo!

El muchacho no se convencia de la filosofia del padre, sino que gimoteaba en su cama. Pocos días después, pasaron por la aldea los enviados del rey buscando jóvenes para llevárselos a la guerra. Vieron en la casa del anciano, a un joven entablillado y lo dejaron, siguiendo de largo. El joven comprendió entonces que nunca hay que dar ni la desgracia ni la fortuna como absolutas, sino que siempre hay que darle tiempo al tiempo, para ver si algo es malo o bueno.

La moraleja de este antiguo consejo chino es que la vida da tantas vueltas y es tan paradójico su desarrollo, que lo malo se hace bueno y lo bueno, malo. Pero, todo sucede con un propósito positivo para nuestras vidas…¡vivamos el hoy con plenitud!"

"Ez da gaua begietara etortzen", Felipe Juaristiren nobela, abenduan erosi nuen Durangoko azokan eta nahiz eta orrialdeei erreparatuz motza dela eta azkar bukatzeko modukoa dela iruditu, hilabete pasa bada hasi nintzela. Kontua da esaldi bakoitzaren pisuak atal bakoitza luze egiten duela, esanahiz beterik daudelako, mardula delako. Deskribapenak poesia dira eta horregatik, genero honetara oso ohitua ez nagoenez, irakurketa erritmoa asko mantsotu dut liburu honetan.

Udan hartu banuen azkarrago irakurriko nuen ziuraski, psikikoki lasaiago harrapatuko baininduen baina garai honetan buruan hainbeste gauza izateak, liburu honetaz behar bezala ez  gozatzea dakar. Esaldi sakonak behar bezala ez hausnartzeak pena ematen dit baina aste honetan, bukatzen dudanean, beste liburuen artean gordeko dut eta baliteke hemendik denbora batera berriz hartu eta irakurtzea, momentu egokia iristen denean!

Deskribapen sakonak, bizitzaren zentzuaz hausnarrarazten dutenak gustatzen zaizkionarentzat liburu ederra. 

Ikasturtea bukatzen ari denez, nire esperantza eta nahia da berriz ere biziberritzea. Gaur ikasle batekin landu dudan istoriotxo batek berpiztu du ia itzaltzear zegoen sugarra eta bihar bertan istorio horrekin nire txoko hau martxan jartzeko erabaki garbia hartu dut!

Beraz, kaixo aspaldiko txoko eta bihar arte! 

Ni kirolzalez gain, neurri batean kirolari sentitzen banaiz ere, korrika egitea ez da nire lehentasunetan sartzen baina gustura asko parte hartzen dut ikusle gisa  

Aurten ezin izan du parte hartu baina, herrian badaukagu urteetan parte hartu duen korrikalari famatua, Iratxe Aranburu, hain zuzen ere. Berari Argia aldizkarian egindako elkarrizketa batean gai honi buruz hitz egiten du berak:  http://www.argia.com/argia-astekaria/2090/emakumea-hasi-da-kirola-egiten-baina-ez-dakit-modu-egokienean/osoa

Beste askotan bezala zera pentsatzen dut, ze tristea horrelako gauza bat salatzeko egun baten beharra izatea. Hain aurreratuak gauden mende honetan, oraindik ere horrelako jokabide primitiboak ditugu edonon, askotan urruneko gertakariak direla uste badugu ere, gure inguruan ere emakumen asko eta asko, gehiegi, ari baitira sufritzen. "URTE OSOKO ARAZOA, EGUN BATEKO SALAKETA" dio larunbateko Urola Kostako Hitzaren azalean. Egunkarietan artikulu ugari aurki daitezke egunotan, Gara egunkarikoa, jarraian estekaren bitartez ikusi daitekeena, horren adibide da.

http://www.gara.net/idatzia/20061125/art190644.php 

Noiz arte ospatu beharko ote dugu egun hau? Guk, bien bitartean, egiteko garrantzitsua dugu ikastetxeetan, etorkizuneko heldu talde baliotsu bat hezi beharra baitaukagu, ea egungo gizarte hau eraldatzeko gai diren, hobera beti ere… 

Horrelako festak iluntzeko ere beti izaten da ordea jendea, eta horixe bera egin dute El Mundo egunkariko bi kazetarik. Igandean karreran parte hartu ondoren, aurriritziz betetako ondorio propioak atera eta atzoko edizioan argitaratu zuten, inongo lotsarik gabe! Egia esan irakurri dudanean barruan sua piztu zait…horrelakoak entzuten jarraitu beharra ere…noiz arte iraungo du errespetu falta horrek!

http://www.elmundo.es/elmundodeporte/2007/11/12/masdeporte/1194894300.html

Hortxe dago artikulurako lotura. Begirada bat botatzera gonbidatzen zaituztet, errealitatea ezagutzeko…eskerrak oraindik ere konbentzituta nagoen gutxiengoaren iritzia dena…edo nahiago du hori pentsatu!

Bai larunbat goizetan eta bai igandeetan malekoitik paseatu eta futbol partiduak ikustea berezia da niretzat, erlajatu egiten nau, gustura egoten naiz eta jolasten dudanean ere disfrutatu egiten dut. Zarauztarron txapelketa hau berezia da niretzat, txikitatik parte hartu izan dut eta etxean ere bultzatu egin izan den zerbait da…jada adinean aurrera doan jendeari garai bateko plaieroen inguruan hitz egiten entzutea ere ederra da, gure historiaren parte xume baina garrantzitsua baita.

Laburbilduz, Zarauzko hondartzaren argazki bilduman niri gehien gustatzen zaizkidan horien arten dago, duda izpirik gabe, plaiero egun batean erakusten duen paisaia. Hurbil da beraz, argazki hauek berriz ere ikusteko eguna, eta gogotsu nago egun horren zain.

 Eguraldia misterio bat izaten da garai honetan eta pasa dugun uda eskasaren ondoren (beti ere eguraldiaz ari naiz…), tenperatura hotzek epeltasun apur bati tokia uzten badiote hobe…horrelako udazkenak gustatzen zaizkit niri, oporraldietatik neguko elur girora zubi egiten dutena. Udazkenaren gogorrena niretzat kurtso hasierarekin bat egiten duela da…horrek sorrarazten dizkidan burukominengatik, oraindik gauzak airean izateak tentsioa eragiten baitit. Hala ere, ziur pare bat astetan dena finkatuko dela beraz, ez da grabea eta hemendik urte bukaera artekoa planifikaturik utziko dut (gutxi gora behera, dena ezin baita %100ean itxita utzi!).

Psikologikoki askorentzat udazkena iraila hasieran hasten da baina niretzat ez…astebukaera honetan, ez dakit zein egunetan eta zein ordutan, hasi da eta ea ongi portatzen den